Als je de afgelopen dagen bij ons in Pandan Valley op het balkon stapte, zag de wereld er ineens heel anders uit. Normaal gesproken kijk je vanaf onze verdieping kilometers ver uit over het groen en de stad, maar nu verdween dat weidse uitzicht in een dikke, grijze soep (zie de foto hieronder van ons balkon). Singapore heeft momenteel weer te maken met de beruchte haze: een hardnekkige rookwaas van bos- en landbouwbranden uit de omringende landen die over de stad waait. Zodra je naar buiten loopt, ruik je meteen die typische, indringende brandlucht. Op straat zie je ineens veel meer mensen weer met een mondkapje lopen, en ik draag er zelf inmiddels ook eentje. Het voelt toch heel onwerkelijk en bracht me direct weer even in gedachten terug naar de coronatijd. Gelukkig doen de airco's en filters in huis hun werk goed, zodat je er binnen weinig van merkt.

Binnen in ons appartement was het de afgelopen week sowieso vooral erg gezellig. Waar we eerder nog weleens ieder voor zich aten of snel wat afhaalden bij een food court, hebben we de laatste tijd heel vaak samen gekookt en gegeten (zie de foto hierboven van onze eettafel). Onze twee Filipijnse huisgenotes houden ontzettend van koken en staan vrijwel altijd achter de pannen. Mijn vaste rol in de keuken? De voorbereiding: braaf groenten wassen, schillen en snijden op het aanrecht. Het echte verfijnde kookwerk en de smaakexplosies laat ik met een gerust hart aan hen over! Met grote schalen gebakken rijst met ei, verse kip uit de oven en een vrolijke bos bloemen op tafel zitten we avonden lang bij te kletsen en te lachen. Het voelt echt steeds meer als een vertrouwd thuis.

Zondag begon de week met een fijne rustdag. Ik ben weer naar Redemption Hill Church in Chinatown geweest. Het blijft een bijzondere ervaring om een kerkdienst mee te maken in de balzaal van een hotel, maar het was opnieuw een erg mooie en bemoedigende samenkomst. Juist in een metropool waar het leven zo snel gaat en de prestatiedruk overal voelbaar is, is zo'n dienst een heerlijk moment van rust en bezinning om weer even stilgezet te worden bij Gods genade.

Maandag stond vervolgens in het teken van de toekomst. Ik mocht de hele dag naar de Microsoft AI Tour in de Singapore EXPO (zie de foto hieronder van de zaal). Dat beurscomplex is echt gigantisch. Singapore loopt wereldwijd voorop met nieuwe technologieën en kunstmatige intelligentie, en het was dan ook de allereerste halte van deze nieuwe wereldwijde tour van Microsoft. Heel gaaf om van dichtbij te zien waar zo'n techgigant mee bezig is, vooral rondom het slimmer en efficiënter maken van dagelijkse workflows. Als IT'er kijk je daar natuurlijk met grote interesse naar.

Tussendoor draaide op kantoor bij OMF de testfase van de nieuwe browser-inlog gewoon door. Vorige week schreef ik al dat we bezig zijn om het inloggen eenvoudiger te maken via de webbrowser, zodat collega's niet meer hoeven te hannesen met een apart en traag programmaatje op hun laptop. De reacties van de eerste groep zijn erg positief; mensen vinden het een stuk prettiger werken. Natuurlijk liepen we bij een paar dingen nog tegen wat kinderziektes aan, maar wat ontzettend hielp, was dat de testgroep heel alert en reactief meedacht. Zodra we een vraag stelden of er ergens een melding binnenkwam, kregen we meteen reactie waardoor we de puntjes direct op de i konden zetten.

Maar ja: terwijl ik maandag op de beurs rondliep, was er afgelopen weekend net een storing ontstaan in ons centrale financiële systeem. Omdat ik weg was en niemand van mijn andere collega's ermee aan de slag was gegaan, werd het vanochtend op dinsdag even flink spannend. Bij OMF beginnen we de werkdag altijd gezamenlijk met een prayermeeting. Meteen na het gebed stond er al een IT-collega naast mijn bureau met de vraag of ik direct wilde kijken, want de finance-afdeling zat met de handen in het haar en kon helemaal niets doen.

Dat betekende dus meteen de mouwen opstropen en even flink schakelen. Gelukkig had ik na een kort onderzoek van zo'n tien minuten de precieze oorzaak al te pakken en kon ik het herstellen. Je had die opgeluchte gezichten van de collega's moeten zien: ze waren zó ontzettend blij dat alles weer draaide en ze weer verder konden met hun werk! Het blijft dankbaar werk dat je met tien minuutjes gericht speurwerk direct de rust en een glimlach terug kunt brengen op kantoor.

Kortom: het was weer een bewogen week vol afwisseling. Dankbaar voor de bemoedigende dienst in de kerk, de gezellige maaltijden in huis, de inspirerende conferentie en het snelle herstel van de storing. Bid je mee voor een flinke regenbui en een frisse wind, zodat die vieze haze snel wegtrekt en we weer helder uitzicht hebben? En voor wijsheid om de laatste dingetjes van de nieuwe inlogomgeving netjes af te ronden?

Als je aan een local vraagt wat de nationale sport van Singapore is, hoef je niet raar op te kijken als het antwoord geen hardlopen, badminton of voetbal is. 'Eten!', roept vrijwel iedereen hier met een brede lach. En eerlijk is eerlijk: na een paar weken in deze stad snap ik dat helemaal. Waar we in Nederland vragen 'Hoe gaat het met je?', is de begroeting hier standaard: 'Have you eaten?' (of in het Maleis: 'Sudah makan?'). Eten is hier zoveel meer dan alleen je maag vullen; het is dé manier waarop mensen contact maken en laten zien dat ze om je geven.

En dat is bijzonder, want Singapore is een stad die altijd maar doordraait. De werkdagen zijn lang, scholieren maken bizar lange dagen en de prestatiedruk voel je overal om je heen. Maar hoe druk iedereen het ook heeft, zodra het etenstijd is, staat de wereld even stil. Dan maakt iedereen bewust tijd vrij om samen aan te schuiven. Geen chique gedoe of dure restaurants, maar gewoon gezellig met z'n allen op plastic krukjes bij een food court of hawker centre in de buurt. Iedereen haalt wat bij zijn eigen favoriete stalletje en schuift weer aan. Zakenmensen in nette overhemden zitten schouder aan schouder met bouwvakkers en studenten, en borden worden vrolijk in het midden gezet om te delen.

Inmiddels schuif ik zelf ook volop mee. Tussen de middag lunchen we vaak gezellig met elkaar op het kantoor van OMF, en 's avonds ga ik regelmatig met mijn huisgenoten op pad naar een eetpleintje in de buurt. Mijn absolute favoriet tot nu toe is de 'sweet and sour chicken rice' (zie de foto hierboven). Knapperige kip in een heerlijke zoetzure saus met uitjes, geserveerd met rijst en een gebakken eitje. Zoveel smaken die bij elkaar komen, echt ontzettend lekker! Dinsdagmiddag hadden we bovendien teambuilding met het team van OMF. Erg leuk om elkaar buiten het werk om nog beter te leren kennen en veel te lachen. En zoals het hoort in Singapore sloten we de middag natuurlijk af met lekker eten met elkaar.

Het zette me ook weer aan het denken over hoe belangrijk die maaltijden zijn. In de Bijbel zie je telkens weer dat Jezus de tijd nam om met mensen aan tafel te gaan. Het was dé plek voor ontmoeting, rust en echte gesprekken. Juist in een drukke cultuur waarin iedereen van hot naar her rent, is zo'n maaltijd een moment van ademhalen en oprechte verbinding.

Buiten al het lekkere eten om was er op IT-gebied ook weer genoeg te beleven. Gisteren ben ik naar Tech Week Singapore geweest, een gigantische technologiebeurs. Heel interessant om te zien waar grote IT-bedrijven op dit moment mee bezig zijn. Vrijwel alles draait tegenwoordig om kunstmatige intelligentie (AI). Ik zat onder meer bij een boeiende sessie van Google over hoe één softwareontwikkelaar met behulp van AI een heel team van digitale assistenten kan aansturen om veel sneller software te bouwen (zie de foto hieronder). Fascinerend om te zien hoe hard die ontwikkelingen gaan, en wie weet kunnen we zulke slimme technieken in de toekomst ook goed inzetten binnen zendingswerk.

Op kantoor was het eveneens een productieve week. Het project voor de virtuele werkplekken staat even op pauze, maar ik heb wel een andere mooie stap gezet om het inloggen een stuk eenvoudiger te maken. Als collega's buiten kantoor wilden werken, moesten ze altijd eerst verbinding maken via een apart en soms bewerkelijk beveiligingsprogramma op hun computer. Dat zorgde regelmatig voor haperingen. Ik heb nu een oplossing gebouwd waarmee ze simpelweg via een gewone internetbrowser kunnen inloggen op hun vertrouwde werkomgeving, alsof ze naar een beveiligde website surfen. Geen gedoe meer met extra software, maar gewoon rechtstreeks en veilig aan het werk. Vanaf vandaag gaat dit officieel de testfase in. Het blijft natuurlijk altijd even spannend of het bij iedereen direct vlekkeloos draait, maar ik heb duidelijke handleidingen geschreven, dus dat moet vast goed komen.

En hoe is het met onze oude, koppige computer van de financiële administratie? Die is heerlijk rustig! Sinds het opruimscript zijn werk doet, heb ik geen enkele melding meer gehad van collega's die niet konden inloggen of computers die vastliepen. Hij lijkt gewoon weer rustig door te ploeteren. En dat moet ook wel: per 1 januari schakelen we over naar het nieuwe financiële systeem, maar deze oude machine moet daarna nog een vol jaar stand-by blijven draaien voor officiële controles en accountantsaudits. Hij heeft dan geen zware taken meer, maar hij moet het nog wel gewoon blijven doen. Van de beveiligingsrapporten voor de back-upsoftware heb ik nog geen reactie, maar ik heb nog wel contact gehad met de leverancier. Ik stuur hem binnenkort gewoon even een herinnering.

Kortom: genoeg mooie dingen om dankbaar voor te zijn. Dank voor de gezellige teambuilding en de fijne gesprekken aan tafel, voor de rust rond de boekhoudcomputer en voor de nieuwe, eenvoudigere manier van inloggen. Bid je mee voor de testfase die vandaag begint, dat alles voor de collega's soepel werkt? En voor wijsheid en een goede reactie rond de back-upsoftware?

Wie denkt dat Singapore alleen maar uit glimmende wolkenkrabbers en winkelcentra bestaat, heeft het mis. Tussen al het beton liggen verrassend veel groene natuurgebieden en wandelpaden verscholen. Afgelopen week trok ik eropuit voor een flinke wandeling over een van die bospaden. Al snel stuitte ik op een opvallend bord van de overheid: 'What to do when you encounter wild monkeys'. Singapore staat niet voor niets bekend als een land van strenge regels en fikse boetes, en dat bleek ook hier maar weer. Wie het waagt een aap te voeren, riskeert een boete van maar liefst tienduizend dollar (zie de foto hieronder)! Ook plastic tasjes zijn verboden op het pad, omdat de apen die direct associëren met eten en ze zo uit je handen grissen. Gelukkig hielden de apen op veilige afstand en bleef mijn portemonnee gespaard.

Naast de natuur blijft het winkelcentrum mijn vaste avondbestemming. Ik begin inmiddels aardig gewend te raken aan de tropische hitte, maar na een lange werkdag blijft de airconditioning een verademing. Bijna elke avond ga ik er even op uit. Wat me blijft verbazen, is hoe levendig het hier 's avonds is. Rond half tien 's avonds loop je in een winkelcentrum als JEM nog tussen honderden mensen die winkelen, bijkletsen of wat eten bij de vele eettentjes (zie de foto hierboven). Het lijkt soms alsof de halve stad pas echt naar buiten komt zodra de zon onder is.

De afgelopen weken was het soms snikheet en droog in de stad. We hadden er op kantoor zelfs met elkaar om gebeden: 'Heer, geef alstublieft wat verfrissing en regen.' En dat gebed werd letterlijk verhoord. Dinsdagmiddag trok de lucht ineens gitzwart weg en brak er een gigantische tropische hoosbui los. Binnen een paar minuten vielen er complete watervallen van de daken. Wel kregen we door al dat natuurgeweld een flinke overstroming in de kelder te verwerken. Gelukkig hebben we met vereende krachten snel ingegrepen en is de vloer ondertussen alweer aardig droog. Terwijl de regen neerkletterde, keek ik vanuit het OMF-kantoor naar de binnenplaats. Precies door het watergordijn heen zag ik het prieeltje staan met de bekende lijfspreuk van onze oprichter Hudson Taylor: 'HAVE FAITH IN GOD' (zie het filmpje hieronder). Een prachtig moment om even stil van te worden: God voorziet, in de natuur én in ons dagelijks werk.

Afgelopen zondagen brachten weer een heel bijzondere kerkervaring. Naast Redemption Hill Church bezocht ik ook New Creation Church. Deze megakerk komt samen in The Star Performing Arts Centre, een gigantisch theatercomplex waar duizenden mensen tegelijk binnenstromen. Toen ik naar binnen liep, waande ik me ineens op Schiphol: er stonden officiële detectiepoortjes, tassencontroles en beveiligers. En jawel, precies toen ik door het poortje stapte ging het alarm luidkeels af door de flinke bos sleutels in mijn broekzak! De beveiligers konden er gelukkig om glimlachen. Het voelt heel apart om zoiets bij een kerkdienst mee te maken. Maar voor een gemeente die tienduizenden bezoekers trekt in een wereldstad, is die beveiliging en waakzaamheid simpelweg bittere ernst.

Op kantoor bij OMF was het ondertussen allerminst rustig. Twee weken geleden schreef ik over de eigenwijze computer van de financiële administratie, die steeds vastliep doordat een onbekend programma duizenden digitale deuren openzette. De precieze boosdoener weigert zich nog prijs te geven, maar ik heb een praktische tussenoplossing gebouwd: een automatisch script dat als een soort digitale bezem door het systeem gaat en alle openstaande verbindingen netjes opruimt. Het werkt boven verwachting goed! De computer draait sindsdien opvallend rustig en stabiel, en collega's zijn enorm opgelucht dat ze zonder vastlopers hun werk kunnen doen.

Vandaag was er bovendien een mooie doorbraak. Om onze systemen van buitenaf beter te beveiligen, heb ik via een moderne cloudtunnel een rechtstreekse verbinding naar de boekhouding opgezet. Onze financieel medewerkers kunnen nu via een beveiligde webpagina rechtstreeks en versleuteld inloggen, zonder dat de digitale deuren aan de buitenkant wijd open hoeven te staan. Vers van de pers, en een flinke sprong voorwaarts voor de veiligheid. Daarnaast ben ik begonnen met het opzetten van beveiligde virtuele werkplekken. Daarmee kunnen collega's in gesloten of moeilijk toegankelijke regio's veilig bij hun bestanden en e-mail via een beschermde browser, zonder dat er gevoelige gegevens op hun eigen apparaten achterblijven. Een prachtig project waar IT heel direct bijdraagt aan de veiligheid van zendingswerkers.

Wat me deze weken misschien wel het meest raakt, zijn de ontmoetingen. Zowel thuis in Pandan Valley met mijn huisgenoten als op kantoor met collega's ontstaan er mooie gesprekken. We maken flink wat grappen over en weer tijdens het werk, maar we praten net zo makkelijk over ons geloof, onze twijfels en wat God doet in ons leven. Het is bijzonder om te merken hoe snel je een hechte band opbouwt wanneer je dezelfde toewijding deelt.

Genoeg om dankbaar voor te zijn en voor te bidden. Dank voor de rust op de server door het opruimscript, voor de nieuwe veilige inlogtunnel en voor de verfrissende regen (ondanks het dweilwerk in de kelder!). Bid je mee voor de contacten met de makers van de back-upsoftware, van wie we begin volgende week de veiligheidsrapporten hopen te ontvangen? En voor wijsheid en alertheid bij het inrichten van de virtuele werkplekken voor collega's in gevoelige regio's?

Als je door Singapore loopt, leer je al snel één gouden regel: zoek de airco op! Het is hier overdag standaard dertig graden of warmer, en door de hoge luchtvochtigheid zweet je al na vijf stappen. Voor Singaporezen is het daarom de normaalste zaak van de wereld om na een drukke werkdag direct een winkelcentrum in te duiken. Niet per se om inkopen te doen, maar gewoon om gratis af te koelen bij de heerlijke koude lucht. Inmiddels doe ik daar zelf vrolijk aan mee. Zodra mijn werkdag erop zit, wandel ik regelmatig even zo'n koel gebouw of een overdekt plein met eettentjes binnen om op adem te komen. Ook het eten verveelt nog lang niet. Ik eet inmiddels bijna elke dag rijst, maar doordat er zóveel verschillende gerechten en kraampjes zijn, is het elke avond weer een verrassing (zie de foto hierboven van het overdekte eetplein in Holland Village).

Afgelopen zaterdag was er eentje die me echt bijblijft. Twee van mijn huisgenoten staan elke zaterdag uren in de keuken om enorme pannen eten klaar te maken voor de kerkdienst van zondag. Ik schoof gezellig aan en we hebben urenlang bijgepraat over van alles en nog wat. En wie helpt in de keuken moet natuurlijk ook even keuren wat er pruttelt, dus er werd heel wat geproefd! Het leven hier aan de andere kant van de wereld begint echt te wennen, al mis ik familie en vrienden op sommige momenten wel. Juist doordat we zes uur voorlopen op Nederland, kun je niet zomaar spontaan even bellen wanneer je zin hebt in een praatje. Als jullie wakker worden, zit mijn werkdag er alweer bijna op. Dan besef je pas hoeveel waarde een belletje of vertrouwde stem thuis eigenlijk heeft.

Zondag bezocht ik Redemption Hill Church in de wijk Chinatown. Omdat kerkgebouwen hier zeldzaam en ontzettend duur zijn, komt deze gemeente gewoon samen in de balzaal van een hotel. Vanaf de eerste minuut voelde ik me er bijzonder thuis. De sfeer en de preek deden me sterk denken aan de bekende voorganger Tim Keller: nuchter, diep geworteld in Gods genade en heel praktisch voor het dagelijks leven in een drukke miljoenenstad. Na afloop van de dienst ben ik met een groep jongeren meegegaan om samen wat te eten. We raakten meteen in mooie, open gesprekken over hoe ieder zijn geloof beleeft in een stad waar presteren vaak op nummer één staat. Erg bemoedigend om zo snel nieuwe mensen te leren kennen en je meteen opgenomen te voelen in de gemeente.

Op kantoor bij OMF was het ondertussen allerminst rustig. We zijn nog steeds druk op zoek naar een betaalbaar programma om goede reservekopieën van al onze centrale gegevens te maken. Het pakket dat we vorige week op het oog hadden, bleek na grondig rekenwerk onder de streep simpelweg te duur voor een zendingsorganisatie waar elke gift telt. Gelukkig vond ik vandaag weer een ander veelbelovend programma. Ik heb direct contact gezocht met de makers en hoop morgen meer te horen. Daarnaast ben ik een nieuwe centrale computer aan het inrichten om onze verbindingen van buitenaf beter te beveiligen. De laatste tijd zien we namelijk steeds vaker dat digitale inbrekers van buitenaf proberen om het wachtwoord van onze digitale voordeur te raden. We willen die hele voordeur nu dichttrekken en vervangen door een modern slotensysteem: alleen wie er écht moet zijn, krijgt heel precies toegang tot zijn eigen kamertje, zonder dat de hele gang openstaat. Dat slaapt een stuk geruster.

En dan onze oude bekende: de computer van de financiële administratie. Die blijft hardnekkig dwarsliggen. Collega's worden er soms zomaar uitgegooid, kunnen niet meer bij hun boekhouding en zelfs de eenvoudigste knoppen in Windows weigeren ineens dienst. Vandaag ben ik er uren diep ingedoken om te speuren naar de oorzaak, en ik vond eindelijk een belangrijk spoor: er draait ergens op de achtergrond een programmaatje dat stiekem duizenden digitale deuren openzet en vergeet ze weer dicht te doen. Net zolang totdat de hele computer volloopt en vastslaat. Welk programmaatje precies de boosdoener is, moet ik morgen nog ontrafelen, net zoals het verder uitpluizen van de oude archieven waar ik binnenkort een hulplijn voor inschakel.

Tussen al dat gepuzzel door was er vandaag gelukkig een heerlijk lichtpuntje op kantoor. De Nederlandse collega's van de administratie die vorige week in Singapore waren voor cursus, hadden een fantastische verrassing voor me achtergelaten: een voorraad echte Hollandse stroopwafels. Vandaag bij de koffie ging het eerste pak open (zie de foto hieronder). Even een heel vertrouwd stukje thuis aan de andere kant van de wereld, dat smaakte geweldig!

Genoeg werk aan de winkel dus, maar ook heel veel om dankbaar voor te zijn. Dankbaar voor het warme welkom in de kerk en de fijne contacten. Bid je weer mee voor wijsheid bij alle computerpuzzels op kantoor, voor een goede en betaalbare oplossing voor onze reservekopieën, en voor de verbinding met het thuisfront ondanks de afstand en het tijdsverschil?

Als je in Singapore de metro (de MRT) instapt, valt één ding meteen op: bijna iedereen om je heen draagt een bril. Eerst dacht ik nog dat het een modedingetje was, maar toen ik het opzocht schrok ik van de cijfers. Singapore staat internationaal bekend als de 'myopia capital of the world': de wereldhoofdstad van de bijziendheid. Zo'n 83 procent van de jongvolwassenen draagt een bril. Bij basisschoolkinderen van twaalf jaar is dat al 65 procent. Ter vergelijking: in Nederland ligt dat bij twaalfjarigen rond de 25 procent.

Maar er valt je in diezelfde metro nog iets op dat je raakt. Kijk om je heen in de wagons en je ziet overal mensen diep in slaap. Vooral scholieren zitten met hun hoofd voorovergebogen op hun dikke rugzakken weg te dommelen. Bij elk station schrikken ze even wakker om op het bord te kijken of ze er al uit moeten, om daarna meteen weer in slaap te vallen. Voor veel jongeren is dat halfuurtje in de metro letterlijk het enige moment op de dag om even de ogen dicht te doen. Ik krijg soms echt met ze te doen.

Waar komt die massale bijziendheid vandaan? Het is geen erfelijke afwijking, maar pure biologie in combinatie met de leefstijl hier. Oogartsen en wetenschappers hebben ontdekt dat kinderogen natuurlijk zonlicht nodig hebben om goed te groeien. Buitenlicht stimuleert de aanmaak van dopamine in het netvlies, en dat stofje remt de lengtegroei van de oogbol af. Blijf je alleen maar binnen onder kunstlicht, dan groeit het oog te lang door en word je bijziend. En kinderen komen hier simpelweg nauwelijks buiten. Vanaf jonge leeftijd zitten ze van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat binnen: eerst op school, daarna direct door naar de tuition (bijles), en thuis weer urenlang aan het bureau in een kamer met airco.

Achter die volle lesroosters zit een diepe prestatiecultuur. De samenleving is erg hiërarchisch ingericht en draait om respect voor je ouders. Kinderen voelen een enorme plicht om het goed te doen, omdat hun ouders keihard werken en veel opofferen voor hun toekomst. Tel daar het Singaporese begrip kiasu bij op (de constante angst om de boot te missen), en tienen halen voelt als de enige optie. Ik had het hier laatst over met een van mijn huisgenoten die uit Singapore komt. Hij vertelde dat hij die druk vroeger heel sterk voelde. Zelfs toen hij net zendeling werd, voelde hij de drang om te presteren: 'Ik dacht dat ik mensen tot God moest brengen.' Totdat hij besefte: 'Dat kan ik helemaal niet uit mezelf, dus ik hoef er ook geen prestatie van te maken.' Dat gaf hem enorm veel rust.

Toch zie je diezelfde prestatiedrang ook in het kerkleven doorsijpelen. Doordeweeks draait iedereen lange werkdagen en op zaterdag zijn er bijlessen, waardoor de hele zondag volgepropt raakt met kerkactiviteiten. Afgelopen zondag merkte ik het zelf aan den lijve. Eerst de ochtenddienst, daarna met de jeugd meedoen aan Alpha, samen lunchen en direct door naar een middagdienst. Toen ik daarna nog werd gevraagd voor een extra bijbelstudie, heb ik vriendelijk bedankt. Mijn hoofd zat gewoon vol. 's Avonds plofte ik op bed: dankbaar voor de mooie gesprekken, maar fysiek net zo moe als na een drukke werkdag.

Het zette me ook aan het denken over onze kerken in Nederland. Want doen we thuis stiekem niet precies hetzelfde? Bijna elke doordeweekse avond is er wel een vergadering, club, commissie of taakgroep. Soms lijkt een kerk wel een bedrijf waar alles strak gemanaged en geregeld moet zijn. Begrijp me niet verkeerd, toewijding en orde zijn mooi. Maar raken we in al dat georganiseer niet kwijt waar het om gaat? Hoeveel durven we nog echt aan God toe te vertrouwen, in plaats van alles zelf met commissies en actielijstjes te willen controleren?

Het houdt me zelf ook een spiegel voor. Ik merk dat ik 's avonds op bed al snel mijn laptop erbij pak om nog 'even snel' iets voor de servers van morgen uit te zoeken. Daarom probeer ik nu na het werk bewust de stad in te gaan en ergens te eten, zodat die laptop dicht blijft en ik mezelf dwing om te ontspannen.

In de Bijbel is de rustdag een heilig geschenk. Een moment om de boel de boel te laten en te beseffen dat onze waarde niet afhangt van wat we presteren, organiseren of opleveren, maar van wie we zijn voor God. Of het nu gaat om schoolcijfers, servers of een volle kerkagenda: we mogen leren leunen en rusten in Zijn genade.

De afgelopen week was er eentje vol afwisseling, technisch speurwerk en bijzondere ontmoetingen. Vrijdagmiddag namen we afscheid van de finance-medewerkers die vanuit verschillende veldkantoren naar Singapore waren gereisd voor de trainingsweek. Hoewel er hard getraind is, bleek het nieuwe systeem in de praktijk toch nog behoorlijk complex om in één keer over te nemen. Daarom is de knoop doorgehakt: de definitieve livegang van het nieuwe financiële platform wordt uitgesteld naar 1 januari. Dat geeft iedereen de nodige rust en tijd om het systeem echt goed in de vingers te krijgen.

Dat betekent wel dat onze oude, vertrouwde finance-server het nog wat langer moet volhouden. En precies die machine begon afgelopen week weer kuren te vertonen met onverklaarbare foutmeldingen. Na een grondige systeemscan kwamen we gelukkig een aantal corrupte systeembestanden op het spoor die hersteld konden worden. Het is nu bidden en hopen dat het beestje het in ieder geval tot 1 januari soepel blijft doen.

Ondertussen ben ik druk bezig met het zoeken naar een goede back-upoplossing voor verschillende centrale systemen. Afgelopen week heb ik veel contact gehad met commerciële leveranciers en zijn er een paar over de vloer geweest voor demonstraties. Al snel werd duidelijk dat die zakelijke enterprise-pakketten ontzettend duur zijn, simpelweg te prijzig voor een zendingsorganisatie waar elke euro telt. Samen met de CTO (de IT-baas van OMF) hebben we besloten om hier niet mee in zee te gaan, maar verder te kijken naar slimmere, kostenefficiënte alternatieven. Komende week ga ik daar vol mee aan de slag.

Donderdag op vrijdag was er ook nog even netwerkpaniek op kantoor toen de wifi plotseling wegviel. De oorzaak bleek een gesneuvelde mediaconverter: het kastje dat het binnenkomende glasvezelsignaal omzet naar een gewone netwerkkabel. Gelukkig hebben we alles redundant ingericht met twee gescheiden lijnen en twee converters. Binnen no-time konden we de verbinding omprikken naar de reservelijn. We draaien nu tijdelijk op één lijn, dus komende week bestellen we direct een vervangend exemplaar om de reserve weer compleet te maken.

Buiten het werk om leer ik Singapore steeds beter kennen. Samen met mijn Filipijnse huisgenoten ben ik lokale winkels gaan ontdekken, en met de CTO ben ik naar een hawker centre geweest. Voor wie het fenomeen niet kent: een hawker centre is een groot overdekt plein vol kleine, authentieke eetkraampjes waar de lokale bevolking dagelijks eet. Voor een paar dollar eet je daar geweldige verse maaltijden, en inmiddels eet ik vrijwel elke avond in zo'n food court of hawker centre. Vanuit de woonkamer in Pandan Valley hebben we bovendien een schitterend uitzicht over de omgeving (zie foto hierboven).

Vandaag, zaterdag, was een prachtige afsluiting van de week: de International Day bij de Anglicaanse kerk. Er waren zo'n 25 verschillende nationaliteiten aanwezig. Iedereen had traditioneel eten uit zijn eigen land meegenomen, en er was een feestelijk programma met aanbidding, kinderkoren en traditionele dans (zie het filmpje hieronder). Het was indrukwekkend om te zien hoe mensen uit zoveel culturen en talen samen één gemeenschap vormen.

Ik kijk met veel dankbaarheid terug op alle hulp en bescherming van de afgelopen dagen. Bid je mee voor rust en stabiliteit op de oude finance-server tot 1 januari, en om wijsheid en creativiteit bij het ontwerpen van een betaalbare back-upoplossing komende week?

De afgelopen dagen waren een mooie mix van nieuwe indrukken, vertrouwde ontmoetingen en het nodige denk- en puzzelwerk in de serverruimte.

Zondagochtend bezocht ik een Anglicaanse kerk hier in Singapore. Er was toevallig net een doopdienst. Het was bijzonder om mee te maken, maar tegelijk heel anders dan wat ik vanuit Nederland gewend ben. De liturgie, de stijl en de hele opzet voelden compleet nieuw, maar het was mooi om te zien hoe het geloof hier vorm krijgt.

's Avonds ging ik naar de First Evangelical Reformed Church. Dat voelde juist weer heel herkenbaar en leek bijna precies op mijn eigen kerk thuis. Het grappige was dat ze daar gewoon de Heidelbergse Catechismus en de Dordtse Leerregels gebruiken, maar dan vertaald naar het Engels. Om die vertrouwde teksten ineens aan de andere kant van de wereld te horen, blijft een bijzondere gewaarwording. Na de dienst kwam ik zowaar ook nog wat Nederlanders tegen om even mee bij te praten.

Maandag stond weer in het teken van de servers. In mijn vorige bericht schreef ik dat we de oude, uitgeschakelde fysieke servers mogelijk weer zouden opstarten. Vandaag hebben we de knoop doorgehakt: we laten die tien oude kasten voorlopig lekker uit staan. In plaats daarvan richten we één krachtige, moderne server in waar we de back-ups van al die oude machines op gaan terugzetten. Zo blijven de originele systemen onaangeraakt, testen we direct of onze reservekopieën goed werken en besparen we flink wat stroom. Eén server waar drie of vier virtuele systemen binnenin draaien verbruikt immers veel minder energie dan tien loeiende kasten in de tropische hitte.

Ondertussen vroeg ook de huidige finance-server vandaag plotseling de aandacht. Binnen een organisatie als OMF is financiële administratie essentieel om zendingswerkers wereldwijd te kunnen ondersteunen. De centrale financiële administratie is al over naar het nieuwe systeem, maar verschillende regiokantoren werken nu nog via de oude server. Beide systemen synchroniseren op de achtergrond met elkaar. Deze hele week zijn finance-medewerkers van over de hele wereld in Singapore bijeen om uitleg en hands-on ervaring op te doen met het nieuwe pakket. Het doel is dat iedereen na deze week zelfstandig met het nieuwe systeem kan werken, zodat de oude server over een paar weken definitief uit kan. Maar precies nu begint die oude server kuren te vertonen, met een opvallende Windows-foutmelding tot gevolg (zie foto).

Bid je mee voor alle finance-medewerkers die deze week in Singapore getraind worden, en voor rust en stabiliteit op de servers tijdens deze overgangsperiode? Het is geweldig om te zien hoe alles samenkomt en om te merken dat het werk echt op stoom raakt.

Afgelopen week deed ik iets heel anders dan verwacht: een soort digitale archeologie. OMF werkte jarenlang met een oud administratiesysteem waarin van alles werd bijgehouden, zoals personeelsgegevens, projecten en correspondentie. Inmiddels draait alles op moderne software, maar vlak voor het oude systeem uitging, is er een back-up veiliggesteld op een externe harde schijf. Zie het als een enorme digitale archiefkast vol met mappen van afgeronde projecten en oud-collega's.

Die schijf is belangrijk, want soms is er toch nog iets uit het verleden nodig, bijvoorbeeld voor een pensioenvraag of een officieel document. Dan wil je niet dat iemand dagenlang moet zoeken. Afgelopen week ben ik daarom begonnen met het ordenen van die hele berg bestanden, zodat er een duidelijke index komt van waar wat staat.

Omdat er veel privacygevoelige gegevens op staan, wil je die bestanden natuurlijk niet zomaar uploaden naar een cloudservice. Daarom gebruik ik een AI-tool die volledig lokaal op mijn eigen laptop draait, zonder verbinding met internet. Die helpt om snel in te schatten wat er in mappen staat aan de hand van mapnamen, waarna ik het zelf controleer. De ontwerpers van vroeger waren dol op geheimzinnige afkortingen zoals 'Z' of 'CPO', dus ik probeer die puzzelstukjes stuk voor stuk op te lossen.

Maar het verhaal stopt hier niet. Als blijkt dat de back-up niet alle benodigde informatie bevat, moeten we verder zoeken. In het serverrack staan de oude fysieke servers nog. Die staan inmiddels al een half jaar uit. De komende week gaan we kijken of we die servers weer kunnen opstarten en of we er nog bij kunnen komen.

De uitdaging is dat bijna alle medewerkers die dit systeem van binnen en van buiten kenden, de afgelopen zes maanden zijn vertrokken. We moeten het dus helemaal zelf uitzoeken, zonder handleiding of collega's die je even om uitleg kunt vragen. Ik mag dit project gaan leiden. Best spannend om te doen, maar met Gods hulp gaan we dit gewoon voor elkaar krijgen.

Ik zit er echt: Singapore. En de reis erheen kon haast niet beter. De eerste vlucht, Amsterdam naar Bangkok: een hele rij voor mezelf. Wie weleens twaalf uur in een vliegtuigstoel heeft gezeten, weet wat dat waard is. Benen strekken en languit liggen, zonder dat ik er extra voor hoefde te betalen.

Het mooist was de nacht. De lichten uit in de cabine, en buiten alleen maar donker met af en toe een pluk licht van een stad ver beneden je. Zo'n nacht vanaf twaalf kilometer hoogte is mooier dan elke foto ervan, maar ik heb toch een poging gewaagd (zie hierboven).

Na de tussenstop in Bangkok kwam ik uitgerust aan in Singapore. En met perfecte timing: ik liep het hoofdkantoor van OMF binnen op het moment dat de lunch werd geserveerd. Binnen vijf minuten zat ik mee aan tafel. Zo wil je aankomen.

Wonen doe ik niet in het guesthouse van OMF op het terrein van het hoofdkantoor. De komende maanden zit het daar door alle activiteiten steeds vol. Daarom huur ik een kamer in een gated community, zo'n zeven kilometer verderop: een goed beveiligd complex met een paar hoge appartementstorens. Ik deel het huis met vier andere OMF-medewerkers. Vanaf mijn balkon kijk ik uit over de omgeving.

Het werk is ook al begonnen. Vandaag was ik in de serverruimte bezig om de beveiligingscamera's over te zetten naar een nieuwe server. Laptop erbij, kabels zoeken, lekker tussen de racks bezig. Dit bureau is niet mijn vaste plek, daar laat ik later nog wel een foto van zien. Zo'n eerste klus in een nieuwe omgeving, daar word ik blij van.

De balans na een paar dagen: vlucht top, huis gezellig, servers draaien. Singapore, hier gaan we iets moois van maken.

Morgen stap ik op het vliegtuig. De koffers staan bij de deur, mijn paspoort ligt klaar, en eigenlijk is alles geregeld. Maar vanavond voelt anders dan ik had verwacht.

De afgelopen weken waren één grote to-dolijst. Verzekering, vlucht, afspraken, spullen regelen. Het hield me bezig, en dat was maar goed ook. Nu de lijst leeg is, rest het gevoel dat ik er echt aan toe ben.

Er is een quote van Hudson Taylor die me de afgelopen tijd is bijgebleven. Hij schreef: "God gebruikt mensen die zwak en gering genoeg zijn om op Hem te leunen." Taylor was de oprichter van OMF, de organisatie waar ik morgen voor vertrek. Hij vertrok in de negentiende eeuw naar China, zonder veel zekerheden, met een vertrouwen dat nuchter en diep was.

Die woorden raken me, want eerlijk is eerlijk: ik voel me niet bijzonder heldhaftig. Ik ga IT doen, iets wat ik ken en waar ik goed in ben. Maar de stap zelf, het loslaten van wat vertrouwd is, het vertrouwen dat het goed komt aan de andere kant van de wereld, dat kan ik niet uit mezelf. Ik mag leunen.

Ik weet dat het goed is dat ik ga. Dat heb ik de afgelopen maanden steeds meer leren zien. Maar dat het goed is, betekent niet dat het makkelijk is. Ik laat ook veel achter: familie, vrienden, de kerk waar ik zo van houd. Mensen die meeleven en meebidden.

Toch kijk ik er enorm naar uit. Singapore, een nieuwe omgeving, collega's die ik nog niet ken, werk dat ertoe doet. Het avontuur waar ik de afgelopen maanden naar uitkeek, staat op het punt te beginnen.

Vanavond ga ik stil zijn. Bidden, danken, vertrouwen. En morgen, als het zover is, gewoon die stap zetten. Zwak genoeg om te leunen.

Het aftellen is nu echt begonnen. Over exact drie weken zit ik in het vliegtuig van Thai Airways richting Singapore. Mijn doel? Een half jaar aan de slag gaan als IT-vrijwilliger voor OMF International.

De afgelopen weken stonden vooral in het teken van afronden. Zo heb ik na vier mooie jaren afscheid genomen van mijn collega's bij Solvinity. Ik heb daar sinds 2022 met veel plezier gewerkt als DevOps Engineer op het gebied van cloudbeveiliging en complexe IT-systemen. Het was een ontzettend leerzame tijd, maar ergens kreeg ik kriebels om mijn horizon te verbreden.

En dat ga ik doen bij OMF, een internationale zendingsorganisatie. In Singapore ga ik aan de slag om hun IT-infrastructuur te moderniseren. Eigenlijk precies het werk waar ik goed in ben, maar dan in een compleet andere cultuur en met een heel ander, prachtig doel voor ogen.

Daarnaast heb ik onlangs eindelijk mijn hbo-ict-diploma in ontvangst mogen nemen. Vierenhalf jaar studeren naast een fulltime baan... het was best een pittige rit, maar ik ben zo blij dat het erop zit. Best een gek gevoel ook: het ene grote hoofdstuk wordt afgesloten, terwijl het volgende alweer klaarligt.

Qua voorbereidingen ben ik gelukkig al een heel eind. De reisverzekering is rond en de koffers kunnen bijna gepakt worden. Als echte IT'er kon ik het natuurlijk niet laten om een scriptje in elkaar te draaien dat automatisch de prijzen voor mijn terugvlucht in de gaten houdt. Waarom zelf checken als code het voor je kan doen, toch?

Soms vragen mensen me waarom ik deze stap zet. Voor mij is het eigenlijk heel logisch: ik geloof dat God de talenten die we hebben wil inzetten. Mijn passie en kracht liggen in de IT. Dat ik die vaardigheden nu mag gebruiken op een plek waar het écht verschil maakt, voelt als een bijzondere kans. Geen mystieke roeping uit de lucht, maar gewoon beschikbaar stellen wat ik in huis heb.

Ik ben van plan om via deze blog af en toe wat van me te laten horen. Verwacht geen perfect gestileerde reisverslagen, maar gewoon eerlijke verhalen over hoe het me daar vergaat. Tot snel!