De laatste avond

Morgen is het zover. De koffers staan klaar, de vlucht is geboekt, en vanavond zit ik nog even stil.

Morgen stap ik op het vliegtuig. De koffers staan bij de deur, mijn paspoort ligt klaar, en eigenlijk is alles geregeld. Maar vanavond voelt anders dan ik had verwacht.

De afgelopen weken waren één grote to-dolijst. Verzekering, vlucht, afspraken, spullen regelen. Het hield me bezig, en dat was maar goed ook. Nu de lijst leeg is, rest het gevoel dat ik er echt aan toe ben.

Er is een quote van Hudson Taylor die me de afgelopen tijd is bijgebleven. Hij schreef: "God gebruikt mensen die zwak en gering genoeg zijn om op Hem te leunen." Taylor was de oprichter van OMF, de organisatie waar ik morgen voor vertrek. Hij vertrok in de negentiende eeuw naar China, zonder veel zekerheden, met een vertrouwen dat nuchter en diep was.

Die woorden raken me, want eerlijk is eerlijk: ik voel me niet bijzonder heldhaftig. Ik ga IT doen, iets wat ik ken en waar ik goed in ben. Maar de stap zelf, het loslaten van wat vertrouwd is, het vertrouwen dat het goed komt aan de andere kant van de wereld, dat kan ik niet uit mezelf. Ik mag leunen.

Ik weet dat het goed is dat ik ga. Dat heb ik de afgelopen maanden steeds meer leren zien. Maar dat het goed is, betekent niet dat het makkelijk is. Ik laat ook veel achter: familie, vrienden, de kerk waar ik zo van houd. Mensen die meeleven en meebidden.

Toch kijk ik er enorm naar uit. Singapore, een nieuwe omgeving, collega's die ik nog niet ken, werk dat ertoe doet. Het avontuur waar ik de afgelopen maanden naar uitkeek, staat op het punt te beginnen.

Vanavond ga ik stil zijn. Bidden, danken, vertrouwen. En morgen, als het zover is, gewoon die stap zetten. Zwak genoeg om te leunen.