Over een boete van tienduizend dollar voor apen voeren, een piepende sleutelbos bij de kerk, een tropische hoosbui met kelder-wateroverlast en een slimme poetsbeurt op kantoor.
Wie denkt dat Singapore alleen maar uit glimmende wolkenkrabbers en winkelcentra bestaat, heeft het mis. Tussen al het beton liggen verrassend veel groene natuurgebieden en wandelpaden verscholen. Afgelopen week trok ik eropuit voor een flinke wandeling over een van die bospaden. Al snel stuitte ik op een opvallend bord van de overheid: 'What to do when you encounter wild monkeys'. Singapore staat niet voor niets bekend als een land van strenge regels en fikse boetes, en dat bleek ook hier maar weer. Wie het waagt een aap te voeren, riskeert een boete van maar liefst tienduizend dollar (zie de foto hieronder)! Ook plastic tasjes zijn verboden op het pad, omdat de apen die direct associëren met eten en ze zo uit je handen grissen. Gelukkig hielden de apen op veilige afstand en bleef mijn portemonnee gespaard.
Naast de natuur blijft het winkelcentrum mijn vaste avondbestemming. Ik begin inmiddels aardig gewend te raken aan de tropische hitte, maar na een lange werkdag blijft de airconditioning een verademing. Bijna elke avond ga ik er even op uit. Wat me blijft verbazen, is hoe levendig het hier 's avonds is. Rond half tien 's avonds loop je in een winkelcentrum als JEM nog tussen honderden mensen die winkelen, bijkletsen of wat eten bij de vele eettentjes (zie de foto hierboven). Het lijkt soms alsof de halve stad pas echt naar buiten komt zodra de zon onder is.
De afgelopen weken was het soms snikheet en droog in de stad. We hadden er op kantoor zelfs met elkaar om gebeden: 'Heer, geef alstublieft wat verfrissing en regen.' En dat gebed werd letterlijk verhoord. Dinsdagmiddag trok de lucht ineens gitzwart weg en brak er een gigantische tropische hoosbui los. Binnen een paar minuten vielen er complete watervallen van de daken. Wel kregen we door al dat natuurgeweld een flinke overstroming in de kelder te verwerken. Gelukkig hebben we met vereende krachten snel ingegrepen en is de vloer ondertussen alweer aardig droog. Terwijl de regen neerkletterde, keek ik vanuit het OMF-kantoor naar de binnenplaats. Precies door het watergordijn heen zag ik het prieeltje staan met de bekende lijfspreuk van onze oprichter Hudson Taylor: 'HAVE FAITH IN GOD' (zie het filmpje hieronder). Een prachtig moment om even stil van te worden: God voorziet, in de natuur én in ons dagelijks werk.
Afgelopen zondagen brachten weer een heel bijzondere kerkervaring. Naast Redemption Hill Church bezocht ik ook New Creation Church. Deze megakerk komt samen in The Star Performing Arts Centre, een gigantisch theatercomplex waar duizenden mensen tegelijk binnenstromen. Toen ik naar binnen liep, waande ik me ineens op Schiphol: er stonden officiële detectiepoortjes, tassencontroles en beveiligers. En jawel, precies toen ik door het poortje stapte ging het alarm luidkeels af door de flinke bos sleutels in mijn broekzak! De beveiligers konden er gelukkig om glimlachen. Het voelt heel apart om zoiets bij een kerkdienst mee te maken. Maar voor een gemeente die tienduizenden bezoekers trekt in een wereldstad, is die beveiliging en waakzaamheid simpelweg bittere ernst.
Op kantoor bij OMF was het ondertussen allerminst rustig. Twee weken geleden schreef ik over de eigenwijze computer van de financiële administratie, die steeds vastliep doordat een onbekend programma duizenden digitale deuren openzette. De precieze boosdoener weigert zich nog prijs te geven, maar ik heb een praktische tussenoplossing gebouwd: een automatisch script dat als een soort digitale bezem door het systeem gaat en alle openstaande verbindingen netjes opruimt. Het werkt boven verwachting goed! De computer draait sindsdien opvallend rustig en stabiel, en collega's zijn enorm opgelucht dat ze zonder vastlopers hun werk kunnen doen.
Vandaag was er bovendien een mooie doorbraak. Om onze systemen van buitenaf beter te beveiligen, heb ik via een moderne cloudtunnel een rechtstreekse verbinding naar de boekhouding opgezet. Onze financieel medewerkers kunnen nu via een beveiligde webpagina rechtstreeks en versleuteld inloggen, zonder dat de digitale deuren aan de buitenkant wijd open hoeven te staan. Vers van de pers, en een flinke sprong voorwaarts voor de veiligheid. Daarnaast ben ik begonnen met het opzetten van beveiligde virtuele werkplekken. Daarmee kunnen collega's in gesloten of moeilijk toegankelijke regio's veilig bij hun bestanden en e-mail via een beschermde browser, zonder dat er gevoelige gegevens op hun eigen apparaten achterblijven. Een prachtig project waar IT heel direct bijdraagt aan de veiligheid van zendingswerkers.
Wat me deze weken misschien wel het meest raakt, zijn de ontmoetingen. Zowel thuis in Pandan Valley met mijn huisgenoten als op kantoor met collega's ontstaan er mooie gesprekken. We maken flink wat grappen over en weer tijdens het werk, maar we praten net zo makkelijk over ons geloof, onze twijfels en wat God doet in ons leven. Het is bijzonder om te merken hoe snel je een hechte band opbouwt wanneer je dezelfde toewijding deelt.
Genoeg om dankbaar voor te zijn en voor te bidden. Dank voor de rust op de server door het opruimscript, voor de nieuwe veilige inlogtunnel en voor de verfrissende regen (ondanks het dweilwerk in de kelder!). Bid je mee voor de contacten met de makers van de back-upsoftware, van wie we begin volgende week de veiligheidsrapporten hopen te ontvangen? En voor wijsheid en alertheid bij het inrichten van de virtuele werkplekken voor collega's in gevoelige regio's?
Geen update meer missen?
Meld u of meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang automatisch een bericht bij een nieuw verhaal.
Geschreven vanuit Singapore