Over gratis afkoelen in winkelcentra, koken met huisgenoten, een computer die dwarsligt op kantoor en een warm welkom in de balzaal van een hotel.
Als je door Singapore loopt, leer je al snel één gouden regel: zoek de airco op! Het is hier overdag standaard dertig graden of warmer, en door de hoge luchtvochtigheid zweet je al na vijf stappen. Voor Singaporezen is het daarom de normaalste zaak van de wereld om na een drukke werkdag direct een winkelcentrum in te duiken. Niet per se om inkopen te doen, maar gewoon om gratis af te koelen bij de heerlijke koude lucht. Inmiddels doe ik daar zelf vrolijk aan mee. Zodra mijn werkdag erop zit, wandel ik regelmatig even zo'n koel gebouw of een overdekt plein met eettentjes binnen om op adem te komen. Ook het eten verveelt nog lang niet. Ik eet inmiddels bijna elke dag rijst, maar doordat er zóveel verschillende gerechten en kraampjes zijn, is het elke avond weer een verrassing (zie de foto hierboven van het overdekte eetplein in Holland Village).
Afgelopen zaterdag was er eentje die me echt bijblijft. Twee van mijn huisgenoten staan elke zaterdag uren in de keuken om enorme pannen eten klaar te maken voor de kerkdienst van zondag. Ik schoof gezellig aan en we hebben urenlang bijgepraat over van alles en nog wat. En wie helpt in de keuken moet natuurlijk ook even keuren wat er pruttelt, dus er werd heel wat geproefd! Het leven hier aan de andere kant van de wereld begint echt te wennen, al mis ik familie en vrienden op sommige momenten wel. Juist doordat we zes uur voorlopen op Nederland, kun je niet zomaar spontaan even bellen wanneer je zin hebt in een praatje. Als jullie wakker worden, zit mijn werkdag er alweer bijna op. Dan besef je pas hoeveel waarde een belletje of vertrouwde stem thuis eigenlijk heeft.
Zondag bezocht ik Redemption Hill Church in de wijk Chinatown. Omdat kerkgebouwen hier zeldzaam en ontzettend duur zijn, komt deze gemeente gewoon samen in de balzaal van een hotel. Vanaf de eerste minuut voelde ik me er bijzonder thuis. De sfeer en de preek deden me sterk denken aan de bekende voorganger Tim Keller: nuchter, diep geworteld in Gods genade en heel praktisch voor het dagelijks leven in een drukke miljoenenstad. Na afloop van de dienst ben ik met een groep jongeren meegegaan om samen wat te eten. We raakten meteen in mooie, open gesprekken over hoe ieder zijn geloof beleeft in een stad waar presteren vaak op nummer één staat. Erg bemoedigend om zo snel nieuwe mensen te leren kennen en je meteen opgenomen te voelen in de gemeente.
Op kantoor bij OMF was het ondertussen allerminst rustig. We zijn nog steeds druk op zoek naar een betaalbaar programma om goede reservekopieën van al onze centrale gegevens te maken. Het pakket dat we vorige week op het oog hadden, bleek na grondig rekenwerk onder de streep simpelweg te duur voor een zendingsorganisatie waar elke gift telt. Gelukkig vond ik vandaag weer een ander veelbelovend programma. Ik heb direct contact gezocht met de makers en hoop morgen meer te horen. Daarnaast ben ik een nieuwe centrale computer aan het inrichten om onze verbindingen van buitenaf beter te beveiligen. De laatste tijd zien we namelijk steeds vaker dat digitale inbrekers van buitenaf proberen om het wachtwoord van onze digitale voordeur te raden. We willen die hele voordeur nu dichttrekken en vervangen door een modern slotensysteem: alleen wie er écht moet zijn, krijgt heel precies toegang tot zijn eigen kamertje, zonder dat de hele gang openstaat. Dat slaapt een stuk geruster.
En dan onze oude bekende: de computer van de financiële administratie. Die blijft hardnekkig dwarsliggen. Collega's worden er soms zomaar uitgegooid, kunnen niet meer bij hun boekhouding en zelfs de eenvoudigste knoppen in Windows weigeren ineens dienst. Vandaag ben ik er uren diep ingedoken om te speuren naar de oorzaak, en ik vond eindelijk een belangrijk spoor: er draait ergens op de achtergrond een programmaatje dat stiekem duizenden digitale deuren openzet en vergeet ze weer dicht te doen. Net zolang totdat de hele computer volloopt en vastslaat. Welk programmaatje precies de boosdoener is, moet ik morgen nog ontrafelen, net zoals het verder uitpluizen van de oude archieven waar ik binnenkort een hulplijn voor inschakel.
Tussen al dat gepuzzel door was er vandaag gelukkig een heerlijk lichtpuntje op kantoor. De Nederlandse collega's van de administratie die vorige week in Singapore waren voor cursus, hadden een fantastische verrassing voor me achtergelaten: een voorraad echte Hollandse stroopwafels. Vandaag bij de koffie ging het eerste pak open (zie de foto hieronder). Even een heel vertrouwd stukje thuis aan de andere kant van de wereld, dat smaakte geweldig!
Genoeg werk aan de winkel dus, maar ook heel veel om dankbaar voor te zijn. Dankbaar voor het warme welkom in de kerk en de fijne contacten. Bid je weer mee voor wijsheid bij alle computerpuzzels op kantoor, voor een goede en betaalbare oplossing voor onze reservekopieën, en voor de verbinding met het thuisfront ondanks de afstand en het tijdsverschil?
Geen update meer missen?
Meld u of meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang automatisch een bericht bij een nieuw verhaal.
Geschreven vanuit Singapore